Szkocka odyseja

Używaliśmy przechowalni na dworcu autobusowym w Edynburgu do chowania rzeczy na dzień. Cztery funty za dobę. Cztery osoby zużywały dwa boksy. Potem buszowaliśmy po mieście. Wieczorem wracaliśmy. Przedostatniego wieczoru na ziemi szkockiej podeszła do nas dziewczyna. Właśnie robiliśmy sobie kolację z produktów zakupionych w Tesco. Na dworcu było światło. To istotny element. Później jechaliśmy do rowu u podnóża Fotelu Króla Artura. Tam było ciemno i nie dało się jeść. Można było tylko rozbić namiot i iść spać.

— Macie coś do jedzenia? — spytała dziewczyna.

Poczęstowaliśmy ją. W zamian opowiedziała nam swoją historię. W którymś momencie opowieści dołączył do nas jej chłopak.

Rekonstrukcja historii pary z dworca w Edynburgu ustami dziewczyny

— Najpierw w maju przyjechał tutaj do pracy mój chłopak pracował na zmywaku w hotelu ja miałam zdać maturę i dojechać do niego później i tak zrobiłam i sprzątałam pokoje hotelowe i zarobiliśmy całkiem dużo pieniędzy ale tej kierowniczce tam odbiło i nas wywaliła i nie chciała oddać nam paszportów ale w końcu to zrobiła i poszliśmy dalej nocowaliśmy w bed & breakfast co było bez sensu bo i tak nie jadaliśmy tam śniadań ale nie chcieli nam oddawać pieniędzy i tak pozbyliśmy prawie wszystkich oszczędności a było tego trochę bo od maja z paręset funtów się uzbierało i musieliśmy zacząć kombinować wtedy zaczęliśmy iść ulicą i wpadliśmy na parę starych Szkotów i oni nas przygarnęli na noc i rano podwieźli do polskiej ambasady i nawet dali trochę pieniędzy ale w ambasadzie okazało się że nie organizują żadnych powrotów dla ludzi którzy mają rodzinę w Polsce i że nasz powrót to nie ich problem wtedy tylko rodzin w kraju ale nie chcieliśmy informować naszych rodziców więc zaczęliśmy się błąkać po Szkocji zwiedziliśmy ładny kawałek bo i Glasgow i pomniejsze wioski a najgorsze jest to że mieliśmy tylko takie niewygodne torby które musieliśmy taszczyć wszędzie w rękach i ciężkie były ponieważ nie nastawialiśmy się na takie eskapady a po drodze zbieraliśmy truskawki ale to była paskudna robota wszystko bolało i trzeba było w wybranych godzinach do tego kazali przebierać i najlepsze były najdroższe szły do Sainsbury ale jak potem byliśmy tam przy okazji i patrzyliśmy to były wcale nieprzebrane ale tam się szybko skończyło i znowu się tułaliśmy tym razem wylądowaliśmy w domu wynajmowanym przez jakichś Polaków którzy pracowali przy obróbce ryb i nawet mówili że nam a przynajmniej mojemu chłopakowi załatwią robotę przy taśmie ale nic z tego nie wyszło i może dobrze bo wciąż palili tylko marihuanę i był tam straszny bajzel bo to sami faceci mieszkali trochę im tam posprzątałam ale na dłuższą metę bym chyba nie wytrzymała tam więc znowu wylądowaliśmy na ulicy i w końcu zawędrowaliśmy do Edynburga gdzie spaliśmy nawet w przytułku na Cowgate ale to było okropne miejsce lepiej bez noża pod poduszką się nie kłaść i nie zdejmować butów i tym razem już postanowiliśmy skontaktować się z naszymi rodzinami i oni nam wykupili bilety tam w Polsce które przyjadą tu w autobusie i tylko musimy się podstawić ale nie mamy pojęcia gdzie ten autobus będzie a to za kilka godzin i mój chłopak poleciał szukać a ja siedzę tutaj i jestem głodna ponieważ nie mamy już ani pensa.

Z powrotem na dworcu autobusowym

Jej chłopak zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Niezatarte do dziś. Nigdy w życiu nie widziałem tak zmęczonej osoby. Ofiary bardzo długotrwałego zmęczenia. Inaczej niż męczy się człowiek po dwóch godzinach biegania. Na jego twarzy w tamtej chwili malowała się bezkresna ulga z powodu zakończenia tego czteromiesięcznego koszmaru. (Udało mu się znaleźć miejsce przyjazdu ich autobusu. Dlatego wrócił.) Na nasze pytania odpowiadał łagodnym i spokojnym głosem. Była w nim jakaś pokora. Większa niż na ogół się spotyka u innych. Zupełnie jak u ludzi po różnych przejściach życiowych.

Dla mnie to spotkanie miało dodatkowy wymiar. Ta para przeżyła mój koszmar. Najbardziej podczas naszego grupowego wypadu do Szkocji za chlebem bałem się właśnie takiego wariantu. Że zostanę bez pieniędzy i miejsca zaczepienia. Najdalej tego byłem podczas nocy w rozwalającej się stodole. I ta wzmianka o przytułku. Pamiętam. Mistrz wagabundów z przystanku autobusowego nas tam wysyłał. Po wzmiance o "innych Polakach" zrezygnowaliśmy. Trzeba unikać "swoich" za granicą. Trochę przykre. Wysłuchałem historii ich wielomiesięcznej odysei ze zgrozą.

Na zewnątrz

Moi towarzysze podróży chyba nie postawili się w sytuacji naszych rozmówców. Zaraz po wyjściu z dworca D. powiedziała z osobliwą mieszanką wściekłości i pogardy:

— Co za ludzie! Jak mogli nie wziąć plecaków? Przecież to podstawa. W takim miejscu ani rusz bez namiotu. W razie braku noclegu śpi się na dziko. Na polu. Gdziebądź. Takie torby ciężkie! Połowy rzeczy nie potrzebowali. W takie wyprawy bierze się jak najmniej rzeczy.

— Chleb im dałaś — zaoponowałem.

— Bo tak trzeba. Bo byli głodni. Ale szacunku nie mam dla nich za grosz.

Chyba próbowałem ich jeszcze bronić. Wybierali się w inne warunki. A może to zwykła empatia była. Nie trafiłem jednak do D. Wiedziała swoje. Była mądrzejsza o całe mnóstwo kempingów i spania na dziko. Z tej wysokości mierzyła również parę z dworca.

Ruszyliśmy w stronę autobusu w kierunku Fotela Króla Artura.