Śmiejący się inaczej

(Historia prawdziwa.)

A było tak:

W sierpniu 2009 do pracy przyszedł kolega, który w PHP zaczął kombinować skrypt zapraszający ludzi na Naszej Klasie. Prosta sprawa. Trochę pękał — i to przez cały czas — że w jakiś hacking się bawimy, lecz jak dla mnie nie miało to nawet posmaku tegoż. To było korzystanie z nieistniejącego API. Ten kolega został Mózgiem operacji.

Widząc te różne próżne starania drugi kolega po cichu zrobił prostego klienta w Javie, a następnie go rozwijał prowadząc z twórcami tego zacnego portalu grę w kotka i myszkę. On został Rękami operacji. Pamiętam te domysły: na jakiej zasadzie oni nas blokują? — pytaliśmy się sami siebie. Nie było w tym żadnej logiki i powtarzalności. To jest jakby jakaś pani Krysia siedziała i stwierdzała: teraz ty będziesz zablokowany, i wciskała enter, żachały się doprowadzone do ostateczności Ręce.

Mózg miał prosty cel: chciał zebrać jak najwięcej znajomych na Naszej Klasie. Ta strona-zjawisko obrodziła w pewnym momencie w gro fikcyjnych kont w stylu Przyjaciele Jona Krazova z Małopolski, Którzy Lubią Ariel Rebel. Po co to? Nie wiadomo, chyba żeby wyłudzić dane kontaktowe. Zwróćcie uwagę, drodzy rodzice, na wszystkie Kubusie Puchatki i inne bajkowe postaci, których 9-letnie dzieci mają mrowie pośród znajomych. Kto za tym stoi? Wojtek, lat 12? Pedofile sprytni są. Ale nie o tym miałem. Mózg chciał przebić profil Na Zawsze W Naszych Sercach poświęcony ~~temu hipokrycie od eutanazji~~ Janowi Pawłowi II. Nie wnikałem po co. Nie trzeba było — sam opowiedział. Chcę poprawić ludziom humor, mówił. Chcę, by widząc zdjęcie (PG Monkey z zębami), uśmiechali się pod nosem. Tylko tyle. Byłem w stanie go zrozumieć, ponieważ taki właśnie cel przyświecał mojemu pierwszemu blogowi.

Przy tej liczbie zaproszeń nasilała się liczba zapytań od zdezorientowanych użytkowników mamroczących pod nosem: Dlaczego mnie zaprosiłeś? Tutaj pojawiła się trzecia osoba, którą nazwiemy Ustami. Byłem to ja. Podobnie jak Ręce, tak i Usta pojawiły się przypadkiem. Ot, Mózg przeczytał jedno z pytań, a ja od niechcenia wręcz — ma się te talenta — rzuciłem odpowiedź. Na następny dzień przyszedł po kolejną odpowiedź. Tak została mi przydzielona moja rola.

I może tutaj właśnie się zatrzymam, ponieważ był kilka ciekawych reakcji. Odpowiedzi zrobiliśmy kilka typów, ponieważ ludzie i tak nie wiedzieli ile ich jest a z drugiej strony jedna i ta sama nam by się znudziła.

Historyjka pierwsza: "byliśmy na kolonii w 1997 roku". Czasem był to obóz karate, rok również się zmieniał. Niezmiennie ludzie wchodzili w długie dyskusje, że to nieprawda. Bazowałem na założeniu, że taka odpowiedź jest krótka i prawdopodobna — wie podstawowe cechy dobrego kłamstwa. Zapamiętajcie to, Drodzy Czytelnicy. Śmiesznie było raz, kiedy trafiliśmy! i gość zaczął wypytywać o jakichś nauczycieli.
Historyjka druga: "zostałeś wskazany przez jedną z osób, z którą chodziłeś do klasy, jako śmiejący się inaczej; niezależnie od tego czy przyjmiesz zaproszenie czy nie, prosimy cię o wskazanie trzech kolejnych osób". To miała być wielka lipa, ale ludzie pisali nam nazwiska! Po raz kolejny zaskoczenie. W związku z tym często stosowaliśmy ten wybieg. Przy okazji mieliśmy nowych uczestników zabawy.
Historyjka trzecia: "jesteśmy zespołem programistów testujących specjalny algorytm badający zdjęcia i wychwytujący uśmiechniętych ludzi". Pomysł Mózgu. Po raz pierwszy napisany typowi z papierosem w ustach. Algorytm się pomylił i źle zinterpretował białego fajka.
Historyjka czwarta: "jestem hedonistą, cynikiem, filantropem i erudytą" plus mnóstwo pseudointeligenckich bzdur, ale to był wariant jak ktoś pytał: "Kim jesteś?".

Było mnóstwo przeklinania ze strony innych użytkowników, ale nigdy nie zniżyliśmy się do tego poziomu; często pisaliśmy w odpowiedzi coś w stylu "pomyliłeś mnie ze swoim ojcem" albo "rozumiem, że tak cię wołają na obiad w domu" lub poważniej, że "kolega wystawia świadectwo sobie, nie mnie".

A potem uciekłem z pracy przez okno i zatrudniłem się w obskurnej fabryce ryb.

Jakiś czas później dostałem depeszę do Mózgu, że śmiejący się inaczej został ostatecznie zablokowany na stałe. Napisał im cierpkiego maila, że nie po to całymi dniami siedział i klikał w kolejne zaproszenia, żeby mu to usunęli. Następnie przedstawił swoją teorię o uśmiechaniu się ludzi po wejściu na jego profil. Nie odpowiedzieli. I tak oto dobiegła końca prawdziwa historia profilu z zębatym małpim pluszakiem w awatarze.