Rumuński pies

W kwietniu 2009 byłem świadkiem pewnego wydarzenia. Otóż wsiadła zaraz za mną do tramwaju starsza pani. Taka babcia, trochę przypominała mi personifikację boga chrześcijańskiego z jednego numeru "Spawna". W pierwszej chwili się trochę przejąłem, gdyż szła tak blisko za mną, że mogłem ją uderzyć obcasem buta w twarz. Chyba jednak do tego nie doszło. Kobieta od razu przecisnęła się do przodu przepraszając przy tym i dopadła dwóch żebrających chłopców. Na oko: jacyś Cyganie, ale nie mówili po polsku, więc możliwe, że Rumuni. (A dokładniej rumuńscy Cyganie, trochę niesłusznie się u nas w kraju całej nacji obrywa za tych żebraków.) Możliwe, że mówili w tym swoim cygańskim języku. Nie umiem oceniać wieku po wyglądzie, ale obstawiam, że jeden miał z 6 lat, drugi 8. Kobieta podeszła do młodszego, który trzymał na rękach szczeniaka. W drugiej dłoni miał kubek na pieniądze. Wyglądało na to, że planują przejście z żebrem. Stało się inaczej.

Babcia, którą o mało nie skopałem jak rasowy skin, podeszła do nich, wyrwała młodszemu szczeniaka i oznajmiła, że go zabiera, ponieważ dzieje mu się krzywda. Mały był zaskoczony. Próbował jej wyrwać szczeniaka, ale kobieta odganiała go jak muchę. W sumie śmieszny widok, ponieważ byli podobnego wzrostu. Kiedy się nie dała, strasząc do tego policją, stało się coś, co zrobiło na mnie największe wrażenie w tym całym wydarzeniu. Podczas gdy młodszy, za kobietą, uśmiechał się pod nosem, to starszy, stojący przed nią na stopniach rozpłakał się na zawołanie. Był dość wiarygodny, aczkolwiek moja perspektywa pozwoliła mi dostrzec ten fortel.

Kobieta nadal groziła wezwaniem policji. To był moment, kiedy miałem ochotę przyłożyć małemu (albo i obydwu) i kazać spiesznie oddalić się z tramwaju. Jakaś dziewczyna dała kobiecie swój telefon (z klapką w metalicznym kolorze fioletowym). Udało mi się usłyszeć tylko fragmenty jej wypowiedzi, gdyż moją uwagę odwrócił mężczyzna pytający, gdzie jest przystanek.

— Trzeba przejechać przez rondo — odpowiedziałem mu. Dopytywał się dlaczego. — Ponieważ — odparłem — był remont.

— Tak... zabrałam im psa — opowiadała starsza kobieta. — Jestem z towarzystwa ochrony nad zwierzętami...

Młodzi Cyganie odpuścili chyba sprawę. Tramwaj przejeżdżał już przez rondo. Poszli na koniec. Ten starszy nadal ryczał. Na samym końcu stała inna kobieta. Blondynka. Po czterdziestce, bliżej pięćdziesiątki.

— Co się stało? — spytała. Wokół kobiety z psem zrobiło się zbiegowisko, ale jednocześnie przesłoniło ono widok tym dalej, którym nie chciało się ruszyć tyłka.

— Zabrała mi psa — powiedział nadspodziewanie wyraźnie chłopiec. Przez całą rozmowę ze starszą kobietą memłał niewyraźnie.

— Kto Ci zabrał? — spytała kobieta i ruszyła energicznym krokiem do przodu. Podeszła do starszej kobiety, która dalej tłumaczyła przez telefon co się dzieje. Szczeniak siedział na fotelu zasłaniany przez nią. — Co pani robi? — wyskoczyła na nią kobieta z tyłu tramwaju. — Proszę oddać im psa.

— Pani nie wie co oni z nim robią — odparła babcia. — I w ogóle: proszę się nie wtrącać!

— Przecież ten pies trafi do schroniska! Byłam tam tysiąc razy i wiem, że lepiej mu tam nie będzie! — to mówiąc złapała psa ponad babcią i podniosła do góry a następnie wręczyła chłopcu.

Tramwaj się właśnie w tej chwili zatrzymał. Cyganie wypruli jak poparzeni i przebiegli przez ulicę w niedozwolonym miejscu pomiędzy rozpędzonymi samochodami.

— No i co pani zrobiła? — spytała z wyrzutem babcia również wysiadając.

— Już się nauczyli, więcej do tramwaju nie wsiądą z psem — powiedziała kobieta z końca tramwaju do rudowłosej kobiety, która stała najbliżej niej. Publiczność w postaci babci-wojowniczki o zwierzęta się rozpłynęła w powietrzu.

Wtedy zacząłem analizować sytuację. W pierwszej chwili chciałem pomóc babci, pomimo iż chciała zabrać psa właścicielom. Oczywiście pies był wykorzystywany do wyżebrania pieniędzy, ale rację również miała blondynka po czterdziestce — w schronisku na pewno pies lepiej by nie miał. Mniemam, iż nie miała racji stwierdzeniem, że chłopcy się czegoś nauczyli. Myślę, że mają więcej takich szczeniaków w razie potrzeby.

Z powodu podobnych wydarzeń mój przyjaciel nie słucha muzyki na słuchawkach w tramwaju.

Epilog

Dwa tygodnie później widziałem starszego z chłopców, tego który płakał, znowu z psem. Tyle że innym. Tamtego może im w końcu ktoś zabrał, a może nie nadawał się do żebrania.