Poldek II

Siedziałem kiedyś w samochodzie przed naszym wiejskim sklepem, rozważając jakąś ważką teorię, być może coś z zakresu fizyki kwantowej, kiedy moją uwagę przykuł jakiś wiejski Poldek, który przemykał wzdłuż ulicy po drugiej stronie. Normalny kundel, z sierścią nieokreślonego koloru, będącego efektem zmiksowania się wielu mieszanek i mocne — w przeciwieństwie do rasowych cieniasów — geny, skumulowane przez wiele psich pokoleń. Przetrwały najmocniejsze i najsilniejsze. Na wsi psy nigdy nie miały lekko. Ten był tego poniekąd dobrym dowodem, ponieważ utykał na tylną łapę. Przespacerował się wzdłuż domów i zniknął za zakrętem. Nagle mnie coś tknęło. Wysiadłem z samochodu, jakbym chciał wybiec wzrokiem za zakręt i przyjrzeć się jeszcze raz Poldkowi, ale miast tego stałem tylko niemo poruszając ustami. To było to. Przypomniało mi się, że już gdzieś go widziałem. Przed swoim domem. Przechodził sobie przed bramką, gdzie zrobił małą przerwę, poobserwował chwilę i zmył się, by dalej włóczyć się po okolicy, powsinoga.

— Co się stało?

— Przed tamym domem nie zatrzymał się pies z kulawą nogą.

Przyznam się, że do tej pory sądziłem, że tylko tak się mówi. Koło tego domu nie zatrzymał się nawet pies z kulawą nogą. Ale ciężko zaprzeczać, kiedy widzi się coś takiego na własne oczy. Prawie pod samym domem. To legendarne zwierzę naprawdę istnieje, przemierzając kilometry dróg i surowo, acz beznamiętnie oceniając kolejne budynki.

Pozytywne w tym wszystkim jest to, że koło naszego się zatrzymał. Dzięki temu mogę spać spokojnie.

Krazov

Ciężko zaprzeczać, kiedy widzi się coś takiego na własne oczy

Poldek II