Kontratak

Skończyłem dzisiaj czytać ostatnią książkę Williama Gibsona pt. "W kraju agentów". (Nawiasem mówiąc tytuł brzmi: "Spook Country. W kraju agentów" i jest to przykład durnego wymyślania tytułu na grunt polski. Podejrzewam, iż to nawet nie był wymysł tłumacza, tylko wydawcy, który myślał, że tak będzie chwytliwiej. No cóż. Może wrócę kiedyś do tego wątku.) W którymś momencie zdałem sobie sprawę z faktu, że znam twórczość tego uznanego za najbardziej wpływowego pisarza ostatnich 20 lat tylko z lat 80., a przecież poźniej też pisał. Toteż w styczniu bieżącego roku moja noga postanęła w księgarni w M1, gdzie zakupiłem wyżej wymienioną knigę. Po części dlatego, że nie miałem wyboru — okazało się bowiem, że wszystkie inne jego książki to białe kruki, których od dawna nie ma w sprzedaży. (Aczkolwiek 29 stycznia 2009 wydano na nowo "Neuromancera", muszę nadrobić, ponieważ mój z hardcore'ową żółtą okładką z plastikowymi palmami był przepadł w okolicznościach nie wartych wspominania.)

Nie będzie to jednak recenzja książki. (Chociaż... w dużym skrócie: niezła, fajne postaci, główny wątek śmieszny się okazuje, polecam.) Chciałem raczej podzielić się refleksjami luźno powiązanymi z książką, które jednakże wpisują się w to, co ostatnio wypisywałem odnośnie rozwoju Internetu, masy krytycznej i tak dalej. Williama Gibsona uważa się za ojca chrzestnego cyberprzestrzeni. Nie wiem czy jest on faktycznie pierwszym osobnikiem, który opisał coś takiego (czy "TRON" nie był wcześniej?), ale on nadał tej koncepcji ciekawą wizję i mroczną realizację rodem z powieści Raymonda Chandlera. Podobno obecnie wizja ta nie jest tak zachwycająca jak kiedyś, ale ciężko mi to powiedzieć, ponieważ nie przeczytam jej już więcej po raz pierwszy. Faktem jest, że William Gibson jako pierwszy rozpoznał pewne nadchodzące trendy. To, co wymyślił w latach 80. zaczęło się już jakiś czas temu urzeczywistniać, choć oczywiście życie nałożyło swoje poprawki. Z powodu tej profetycznej cechy twórczości pana Gibsona postanowiłem sięgnąć po "W kraju agentów" mając na uwadze, że akcja osadzona jest współcześnie. Tak. Zastanawiało mnie czy w otaczającej nas rzeczywistości, której również ja jestem częścią, dostrzegł coś interesującego. Co prawda już "Rozpoznanie wzorca" było nam współczesne (dwie postaci zresztą się powtarzają, czyżby kolejna trylogia?), ale nie dotarłem do niej. Jeszcze.

Książka z jednej strony jest lekka, szczególnie kiedy okazuje się do czego zmierza główny wątek, ale poszczególne elementy niekoniecznie. Ale nie o tym miałem. Kiedy czytałem "W kraju agentów", dotarło do mnie, że nie ma ucieczki od tego, co sam opisałem w "E-szałasie". Postęp techniczny wgryzł się w nas na tyle, że można tylko próbować utrzymać się na fali. Gdzieś w okolicach chińsko-kubańskiej najmniejszej na świecie mafii, która zajmowała się przerzutem iPodów z szyfrowanymi danymi, zrozumiałem, że izolacja jest bez sensu. Można, ale lepiej znaleźć się w tym śmietniku. Dlatego postanowiłem sporządzić sobie coś w rodzaju

poradnika Internetowego survivalu.

Usunięcie wszystkich nadmiarowych kont, szczególnie tych wskazujących na mnie. Oczywiście lubię bywać w różnych miejscah, więc będę tam miał konta, ale lewe. W końcu żyjemy w społeczeństwie informacyjnym, a ostatnio wszędzie chcieliby, żeby się logować lub podawać adres email. Dawniej trzeba było bywać na stronie, żeby człowiekowi nie usunęli konta, teraz jest na odwrót — strony wręcz chowają opcję kasowania konta. To przemawia na korzyść zakładania fikcyjnego konta (dziękujemy Ci, Nasza Klaso, za ten wkład w żargon internetowy).
Taktyka rozproszenia polegająca na nazywaniu inaczej każdego profilu w interesujących nas portalach. W ten sposób zmniejszamy znacznie ryzyko połączenia dotyczących nas faktów w całość. Zarówno ze strony ludzi, jak i botów (pomijając już nazwy firm, to słyszałem, że algorytmy wiążące ze sobą informacje o jednej osobie uległy znacznej poprawie). Rozdrobnienie to już za mało, trzeba jeszcze się kamuflować.
Trochę to przypomina początki Internetu, który był małopojemny (nie powiem, że mały, bo mały to jest teraz, gdzie każdy każdemu przez ramię zagląda), ale dobrą zasadą jest, że im bardziej prawdziwe informacje o sobie, tym bardziej zakamuflowane to wcielenie powinno być. Pod swoim sztandarem lepiej pisać na tematy zawodowo-specjalistyczno-nie-dotyczące-nas.
Warto mieć różne konta emailowe: jedno do korespondencji z ludźmi, zawodowe, służące do zakładania różnych kont. Jak pokazuje przykład Facebooka, czasami można się inaczej nazywać i ukryć adres email, a strona i tak nas znajdzie.

PS Co do masy krytycznej, o której poprzednio pisałem, to na razie na to nie liczę. Po zapisaniu się na Twittera zobaczyłem całe tysiące, jeśli nie miliony ludzi, którym Internet w obecnym kształcie jeszcze długo nie wyjdzie bokiem. Jak zawsze jestem w awangardzie.