Kataryniarze

W 1995 Rafał A. Ziemkiewicz wydał książkę pt. "Pieprzony los kataryniarza". Rzecz ciekawa, ponieważ można ją zaklasyfikować jako cyberpunk w polskich realiach, również politycznych. (Ale Ziemkiewicz tak już ma, polityczny z niego zwierz.) Nie będę jednak pisał o książce jako takiej, a raczej o jednym motywie, który jest w tej książce bardziej obecny niż w innych z tego nurtu. Chodzi mi o tytułowych kataryniarzy.

Z początku myślałem, że to swojskie określenie oznacza hakera, ale nie. Kataryniarze przeszukują sieć w celu znalezienia informacji. Tyle. Żadnego włamywania i balansowania na granicy prawa. Klient zadaje im temat i oni przeszukują sieć w poszukiwaniu wszystkiego, co z nim związane. W powieści sieć jest na tyle rozległa, że ktoś niepotrafiący się sprawnie poruszać po niej nie ma szans na znalezienie potrzebnych rzeczy.

Ostatnio byłem świadkiem rozmowy mechanika samochodowego i jego klienta. Problem mieli taki, że klient nie posiadał schematu skrzyni biegów swojego samochodu. Takoż i mechanik. Włączyłem się do rozmowy, oferując pomoc. Do dziś nie dowiedziałem się, jaki to model, toteż sprawa stoi w martwym punkcie, niemniej jednak może to być pomysł na nowy zawód. Jako bardziej biegły w kontaktach z wyszukiwarkami (czyli głównie Almighty Google, choć nie zawsze) niejednokrotnie szukałem różnych informacji laikom. Zresztą nie zawsze sprawa musi się rozbijać o brak umiejętności. W książce Ziemkiewicza kataryniarze pracowali dla rządu — wyszukiwanie bardziej złożonych struktur informacji trwa i bardziej opłacało się utworzyć osobną komórkę niż przerzucać to na innych pracowników.

Już obecnie Internet stanowi dla wielu ludzi czarną magię. Powoli nadchodzi czas nowych czarodziei.