Ekstraktorzy

Jakiś czas temu — po raz czwarty zresztą — oglądałem film pt. "New Rose Hotel". Zrobił go Abel Ferrara, we współpracy z Christopherem Walkenem oraz Willemem Defoe, a oparli się na króciutkim opowiadaniu Williama Gibsona z 1981 roku. Film bardzo zręcznie balansuje między (dyskretną) opowieścią o niedalekiej przyszłości, filmem z pogranicza kina noir oraz totalną nudą. Efekt — świetny. Jest to jeden z moich ulubionych filmów. Ale do rzeczy — to nie recenzja filmu czy opowiadania.

"New Rose Hotel" pokazuje zmagania dwóch bohaterów, którzy wykradają naukowca wielkiej korporacji. Brzmi to trochę, jakby byli headhunterami, ale podobieństwa szybko się kończą. W świecie przyszłości przedstawionym w filmie wyjątkowo cennych naukowców chroni się i to bardzo skutecznie. Nie wystarczy mu złożyć odpowiedniej propozycji. Najpierw trzeba do niego dotrzeć. Bohaterowie filmu wybierają dość subtelną metodę, ponieważ namawiają jedną z dziewczyn Shinjuku (prostytutkę, ale tak brzmi egzotyczniej) do uwiedzenia geniusza, którego podchodzą od roku i o którym wiedzą wszystko, co się da, choć nadal nie są o krok choćby bliżej. Dziewczyna ma przekonać go do rzucenia wszystkiego — żony, pracy i przeniesienia się do utworzonego specjalnie dla niego laboratorium w Maroku. Pomysł okazuje się najlepszy. Dla kontekstu na początku pokazana jest udaremniona scena porwania naszego naukowca, która być może odwiodła protagonistów od skorzystania z tego rozwiązania. Wszystko, byle pracował dla innej firmy. Z drugiej strony firma macierzysta robi wszystko by naukowiec nie chciał odejść — w filmie pokazany jest klub nocny z wszystkimi luksusami i zachciankami utworzony tak naprawdę dla garstki naukowców.

Proces wyciągania takiego naukowca (tudzież innego pracownika, ale na ogół chodzi o naukowców właśnie) nazwał William Gibson "ekstrakcją". Ekstraktorzy to według mnie kolejny po kataryniarzach zawód przyszłości. W chwili obecnej korporacje aż tak nie walczą o swoich pracowników, a jeżeli już, to kuszą raczej zarobkami, chociaż czytałem o kilku programistach, którzy rozgrywali z firmami partyjki niczym bezimienny kowboj z filmu "Za garść dolarów". Z drugiej jednak strony, takie ekstrakcje — jeżeli już mają miejsce — raczej odbywają się z dala od fleszy i publiki, stąd też, kiedy będzie można w prasie przeczytać o spektakularnych przejęciach pracowników przez inne firmy (i nie mówimy o piłkarzach), to raczej nie będą to pierwsze przypadki w ogóle.